


Eigenlijk had ik liever gehad dat deze tekst door een vrouw geschreven was. Het werk van Clara Spillaert (geboren in Japan in 1993, gevestigd in België) is een — soms heel expliciete — duik in de intimiteit van het vrouwelijk verlangen. Het laat me vaak perplex achter, gevangen in mijn eigen mannelijke blik. Dus, gevoelige zieltjes: onthoud u!
Centraal in haar werk staan de natuur en de zeer persoonlijke band die ze ermee heeft. Haar tentoonstelling in het Kasteel van Gaasbeek onderzoekt de dialoog tussen binnen en buiten, het zichtbare en het ondergrondse, getijden, cycli en natuurlijke erotiek. Het is een echte schattenjacht waarbij je soms minuscule kunstwerken ontdekt tussen de collecties van het kasteel. Ik vond het geweldig. Als u het kasteel na de spectaculaire restauratie nog niet heeft herontdekt, is dit de ideale gelegenheid.
De mededeling van Gaasbeek :
Het Kasteel van Gaasbeek verwelkomt kunstenaar Clara Spilliaert (°1993, Tokio) voor haar eerste museale solotentoonstelling. Ze verweeft een nieuwe creatie en een selectie van bestaand werk met de eigenheid van deze plek en haar rijke geschiedenis.
Spilliaerts artistieke praktijk verbindt persoonlijke ervaringen met historische reflectie en natuurlijke elementen. Haar verhuis van Japan naar België resulteerde in duizenden intieme dagboektekeningen, die de kiem vormen van haar gelaagde beeldtaal. Vandaag werkt ze met een breed scala aan media: van tekeningen en muurschilderingen tot keramische sculpturen en site-specifieke installaties. In het kasteel ontdek je deze verscheidenheid aan creaties die Spilliaert de voorbije tien jaar maakte, ze gaan als subtiele ingrepen in dialoog met de kasteelzalen en hun verhalen.
Clara Spilliaert creëert beelden die balanceren tussen het alledaagse en het allegorische, geworteld in aandachtige observatie. In Kalender (2017) – een knipoog naar oude getijdenboeken – weerspiegelt haar met de seizoenen meebewegende stadstuin een innerlijke wereld. Het werk is te zien in de Galerijzaal, waar het zich spiegelt aan de Binnentuin van het kasteel die door het raam zichtbaar is. Spilliaert verdiept zich in de relatie van de mens tot zijn lichaam en zijn omgeving. Ze onderzoekt hoe vaste vormen en symbolen kunnen oplossen tot nieuwe, fluïde verhaallijnen waarin mensen, dieren en planten met elkaar versmelten, zoals in de amorfe Wapenschilden in de Archiefzaal.
Voor deze tentoonstelling creëert Clara Spilliaert Soil Mate: een stop-motionkortfilm waarin een picknickdeken fungeert als podium. Vertrekkend vanuit haar persoonlijke picknickervaring in de parterretuin van het kasteel, richt ze de blik op wat zich onder het oppervlak afspeelt. We dalen af naar een wereld met een eigen ritme, grotendeels onafhankelijk van menselijke aanwezigheid. De film ontvouwt het verhaal van een denkbeeldige lap grond, maand na maand, in twaalf scènes die zich herhalen. In deze cyclische reis raken boven- en ondergrondse processen met elkaar verweven. Via tunnels en voedselketens word je uiteindelijk teruggevoerd naar je eigen lichaam.Spilliaert woelt in het spanningsveld tussen privaat en openbaar, tussen controle en rebellie, tussen oppervlakte en diepte.
Di-Zo : 9:30 -17:00
12 €
Au fond, j’aurais préféré que ce texte soit rédigé par une femme. Le travail de Clara Spillaert (née au Japon en 1993, installée en Belgique) est une plongée — parfois très explicite — dans l’intimité du désir féminin. Elle me laisse souvent perplexe, prisonnier de mon propre regard masculin. Avis aux sainte-nitouche : s’abstenir !
Au cœur de sa démarche : la nature et le lien très personnel qu’elle entretient avec elle. Son exposition au château de Gaasbeek explore les dialogues entre intérieur et extérieur, visible et souterrain, marées, cycles et érotisme naturel. Une véritable chasse au trésor où l’on débusque des œuvres parfois minuscules au milieu des collections du château. J’ai adoré. Si vous n’avez pas encore redécouvert le château après sa spectaculaire restauration, c’est l’occasion idéale.
L’annonce officiele :
En 2026, le Château de Gaasbeek accueille l’artiste Clara Spilliaert(née en 1993 à Tokio) pour sa première exposition muséale solo. Elle présente une nouvelle création ainsi qu’une sélection d’œuvres existantes, mises en dialogue avec ce lieu singulier et son histoire.
La pratique artistique de Spilliaert fait le lien entre des expériences personnelles avec une réflexion historique et des éléments naturels. Son déménagement du Japon en Belgique a donné lieu à des milliers de dessins de journal intimes, à l’origine de son langage visuel stratifié. Aujourd’hui, elle travaille avec un large éventail de médias : des dessins et peintures murales aux sculptures en céramique et installations spécifiques à un site. Dans le château, vous découvrirez cette diversité de créations réalisées par Spilliaert au cours des dix dernières années. Ces œuvres dialoguent avec les salles du château et leurs histoires, comme de subtiles interventions.
Clara Spilliaert crée des images qui oscillent entre le quotidien et l’allégorie, enracinées dans une observation attentive. Dans Calendrier (2017) – un clin d’œil aux livres d’heure historiques – son jardin urbain, évoluant au rythme des saisons, reflète un monde intérieur. L’œuvre est exposée dans la Galerie, où elle fait écho au Jardin intérieur du château visible à travers la fenêtre. Clara Spilliaert se plonge dans la relation de l’humain avec son corps et son environnement. Elle explore la manière dont les formes et les symboles fixes peuvent se dissoudre dans de nouvelles narrations fluides où personnes, animaux et plantes se confondent, comme dans les Blasonsamorphes exposés dans la Salle des archives.
Pour cette exposition, Clara Spilliaert crée Soil Mate : un court métrage en stop-motion dans lequel une couverture de pique-nique fait office de podium. Partant de son expérience personnelle de pique-nique dans le jardin en parterres du château, elle s’intéresse à ce qui se passe sous la surface. Nous pénétrons dans un monde qui a son propre rythme, largement indépendant de la présence humaine. Le film retrace l’histoire d’une parcelle de terrain imaginaire, mois par mois, en douze scènes qui se répètent. Dans ce voyage cyclique, les processus en surface et en profondeur s’entremêlent. Des tunnels et des chaînes alimentaires nous ramènent finalement à notre propre corps.
Clara Spilliaert évolue dans le champ de tension entre privé et public, entre contrôle et rébellion, entre surface et profondeur.
Ma-Di 9:30 – 17:00
12 €



